29-12-08

hulp gevraagd

http://www.redsandra.be/My%20Pages/1.%20Frontpage.htm

Help mee om Sandra te steunen zodat ze kan behandeld worden.

Nog maar eens een schoon voorbeeld van hoe onze overheid anderen in de kou kan laten staan!!

Laten wij als kleine mens nogmaals zien dat we groter zijn als we de handen in elkaar slaan en hulp bieden waar we kunnen!!

Stuur deze link door via je mail zodat iedereen dit kan lezen! Als we met zen allen 1 euro schenken kan Sandra op tijd geholpen worden!!

10:12 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

tramgebeuren

Gisteren hadden we een fijne dag. We zijn naar de kerstmarkt geweest, een mac donaldje gedaan, een warm chocomelkske gaan drinken en zo naar de grote markt gaan kijken naar de ijspiste. Op de scheldekaaien was er dan ook nog een kleine kermis waar mijn zoon zijn kunsten liet zien aan het schietkraam. We hebben gisteren dan ook samen genoten van onze dag. Tot we op de tram stapten. Trams en bussen zijn iets heel moeilijks voor mijn zoon en jaar in jaar uit leer ik hem hoe hij zich op een tram of bus moet gedragen. Gisteren echter kregen we van een "normale" oudere mevrouw een staaltje van hoe het helemaal niet moet. Ik ben niet van de magerste en met mijn namaak pelsen jas aan neem ik dan ook meer plaats in beslag dan normaal. Oh een plaatsje vrij op de tram. Ik glimlach eens naar die mevrouw en ga zitten. Die mevrouw duwt me, steekt met veel vertoon haar armen in de lucht, zet haar kaken bol in het gebaar dat ik een dikke ben. Ik wens haar een vrolijk kerstfeest. Twee halten later stapt die mevrouw af, draait zich nog eens naar mij en zet weer die bolle kaken om me te vertellen dat ik een dikke ben. Mijn zoon die 2 maten breder is dan die mevrouw komt naast me zitten en wonder boven wonder hebben we toch plaats genoeg.:-) Mijn zoon barstte los in een schaterlach en bleef de hele rit die mevrouw immiteren met haar armen in de lucht en haar bolle kaken. Over het goede voorbeeld gesproken en de "normale" mens...

08:46 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-12-08

Ik heb nog veel te leren...

De laatste tijd valt me op dat ik regelmatig niet duidelijk genoeg ben tegenover mijn zoon. De stress van deze periode maakt ook dat mijn zoon meer autistisch gedrag vertoont. We hebben het ene misverstand naast het andere. Alles wat ik doe, wil hij ook proberen. Zoals bv kalligrafie. Hij ging het menu schrijven in kalligrafie. Mama, wil jij het even voor schrijven dan neem ik het over. Ikbegin te schrijven en zeg, let erop dat dit in het midden van het blad staat. Een tijdje later roept hij me en klaagt dat er geen plaats meer genoeg is op het blad om alles erop te schrijven. Ja, hij was weer letterlijk begonnen in het midden van het blad. De bedoeling was dat de alles gecentreerd was , bovenaan te beginnen :-( Mijn fout dus, ik was weer eens niet duidelijk genoeg geweest. Ik krijg dan ook naar goede gewoonte te horen dat ik dat zo niet had gezegd...We gaan samen onze menu uitwerken in de keuken. Nu kreeg ik stress. Hij mag spekblokjes bakken. Die spekblokjes hebben denk ik geen minuut op het vuur gestaan. Die pan werd constant van het vuur gehaald en de spekjes heen en weer geslingerd. Alles wat ik zeg, is niet juist want de kookmeester heeft dat zo gezegd. De spekjes duren hem te lang eer ze gebakken zijn en hij wordt ongeduldig. De spekjes worden dus roze gebakken van het vuur gehaald. Hups de spekjes namen meer tijd in beslag dan nodig dus. We vullen witlofbladeren met die spekjes maar die moesten eerst besprenkeld worden met citroen omdat die anders bruin worden. Ik geef hem die opdracht en toen hij klaar riep, zwommen die witlofbladeren in het citroensap.Totaal aan mezelf te wijten die dingen. Ik had immers gezegd dat hij citroen op die witlofbladeren mocht doen maar ik had niet gezegd hoeveel en hoe. Zo gebeurt er het ene na het andere en we worden boos op elkaar. Hij slaat met de deur en zondert zich even af. Ik mag niet binnen. Ik blijf in de keuken en ondertussen begint het me te dagen dat ik diegene was die geen rekening hield met hem. Ik ben dus boos op mezelf. Ik vraag hem of ik binnen mag en ja dat mocht. Ik bied hem mijn verontschuldigingen aan en zeg hem dat ik vergat auti te denken. Ik krijg nog eens op een rijtje wat allemaal mijn schuld was van hem en hoe ik het dan had moeten zeggen of dat ik dat zo niet gezegd had maar hij gaat terug mee helpen in de keuken. Vanaf dan gaat alles vanzelf. Ik ben duidelijker, houdt rekening met zijn letterlijk denken en hij vraagt me of hij het juist begreep. Uiteindelijk zijn we een team eens we elkaar weer kunnen begrijpen. De op voorhand gemaakte afspraken zijn allemaal goed verlopen en we hielden ons allebei aan de taakjes die we hadden. Ik bemoeide me verder niet met zijn taakjes en hij zich niet met de mijne. De dingen die ik leerde uit het verleden, verliepen dus goed. Ons bezoek was 15 minuten later dan afgesproken en dat vormde even een probleem maar was vlug vergeten. We hadden een fijne kerst. Hoe stom of onozel voor ons sommige dingen kunnen zijn, voor hem zijn dat juist hele grote struikelblokken. De misverstanden die hieruit kunnen ontstaan zijn dan ook groter dan ze zouden moeten zijn. Ik heb dus nog veel te leren!!

08:26 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |