22-12-08

tip

Op de ouderavond gaf de logojuf me de tip om alles op t schrijven voor mijn zoon. Ik deed dat allemaal al en ja dat werkt op het moment dat je hem dat te lezen iets geeft. Zijn agenda bv, waar ik hem wou helpen zijn dode momenten in te vullen, werd nageleefd ja. Alleen werd ik bang van de manier waarop hij die agenda afwerkte. Hij was blij met die agenda en zelfs opgelucht dat er geschreven stond wat hij kon doen in de loop van die dag. Hij was echter net een robot en werkte de punten in de agenda letterlijk stuk voor stuk af. Niet zo goed dus als je dat bezig zag. Aan onze muur hangt een bord waar we elke dag geschreven kaartjes hangen met de " te doen " dingen. Ik maakte sleutelhangers met geschreven kaartjes die hij overal mee naartoe kan nemen of op school mee naar de speelplaats kan nemen als geheugensteuntjes enz...Allemaal goed doordacht en werken dus op het moment dat je het hem geeft. Op langere termijn heeft hij al die dingen wel hangen of bij zich maar leest ze niet omdat hij vergeet dat ze er zijn. Gisteren probeerde ik dus een andere manier. Ik schreef hem een briefje met een paar taakjes, zonder er een tijd op te kleven of een tijdsduur aan te geven. Hij las het briefje en zijn eerste vraag was wanneer hij ermee moest beginnen. Ik zei dat hij dat zelf mocht beslissen maar dat die taakjes wel die zelfde dag nog af moesten zijn. Na even overlegd te hebben over wanneer hij er zou aan beginnen, was de afspraak na zijn ochtend programma op de tv. We schrijven het op het briefje. Met het briefje in zijn hand keek hij dus tv. Het programma was gedaan, hups hij springt recht en begint eraan. Na elk gedaan taakje, gaat hij zelf die taak doorstrepen. Hij werkt het briefje weer letterlijk af in de volgorde dat er iets staat. Joepie, zonder morren, zonder hem 100x te moeten vragen iets te doen, zonder hem 100x attent te moeten maken op het bord aan de muur of zijn sleutelhangers. Een moment briefje dus (zo ga ik ze noemen die briefjes). Dat letterlijk afwerken van dat briefje dat wist ik dat dit weer zou gebeuren. Ik maak de opdrachten ook letterlijk genoeg. Hij heeft de slechte gewoonte van zijn lege flessen water te laten rondslingeren en zijn sokken vind je ook overal. Opdracht is dus: Alle lege flessen oprapen. De lege flessen in de lege flessen zak doen. Alle sokken van de grond oprapen. Sokken die opgeraapt zijn boven in de wasmand doen. Vroeger zei ik: gooi uw sokken in de wasmand, ruim die vloer op...Daarop gooide hij zijn sokken in die wasmand, ook diegene die hij aan had. Bij de opdracht, ruim die vloer op, bleef hij staren naar de vloer...Ook belangrijk de kamer te vermelden waar die taakjes moeten gedaan worden.

Die communicatie is toch heel belangrijk om ze op de goede manier te brengen. Ik was van de week weer eens niet duidelijk genoeg. Hij ging hamburgers bakken en vroeg me hoe ik ze wilde hebben. Ik zei  Een boterham met boter, mijn hamburger en een beetje ketchup en mayonaise door elkaar geroerd. Ik had echt zin om die hamburger in die saus te dippen en er een besmeerde boterham bij te eten. Een tijdje later komt hij met mijn bord. Ik kreeg een boterham die besmeerd was met boter, cocktailsaus en de hamburger ertussen. Daar ging mijn dippen van de hamburger. Ik zeg hem, ik had toch een boterham gevraagd met boter. Awel mama dat is er op hoor. Ja maar ik had liever mijn hamburger apart gehad en niet tussen de boterham, zei ik. Oh mama dat heb je niet gezegd hé, zei hij. Nee, het is waar, ik was niet duidelijk genoeg. Het woordje apart zat er niet bij :-( , ik dacht dat ik duidelijk genoeg was met elke keer een adempauze te gebruiken tussen gesmeerde boterham en cocktailsaus...

07:15 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mag ik jullie mijn beste wensen toewensen en nog een dikke knuffel.xxx

Gepost door: Marleen | 25-12-08

De commentaren zijn gesloten.