21-10-08

etiketje of niet

Rare titel misschien maar een vraag die ik me stel.Zoals ik al een paar keer heb verteld,is mijn zoon een spiegel voor mij.Hoe meer ik dat merk hoe meer ik ga kijken naar mijn jeugd ,de conflicten die ik soms tot vandaag toe nog kan hebben,mijn jaren durende uitspraak van,ik denk dat ik van een andere planeet kom enzovoorts.Ook tijdens de onderzoeken van mijn zoon kreeg ik van sommige psychologen te horen dat ze dachten dat ook ik ass heb.Mijn zoon zelf zegt dikwijls,mama, volgens mij heb jij ook autisme. Blogs die ik lees van mensen met ass,zijn voor mij soms ook een spiegel. Ik vraag het mij dus meer en meer af.Ik ben ondertussen 47 en stel me de vraag waarom ik het zou laten onderzoeken.Om mijn twijfels weg te nemen? Zou ik me beter in mijn vel voelen als ik dat etiketje krijg?Zouden anderen me geloofwaardiger vinden als ik weer eens mijn zoon verdedig in zijn autisme en hen met hand en tand probeer uit te leggen hoe dit of dat misverstand in elkaar zit?  Wat zou er in de positieve zin veranderen als ik dat weet? De mensen waar ik mee omga, die kennen me al wel.Via de vereniging pleit ik elke keer opnieuw voor kleine aanpassingen in een bestaande organisatie en vraag ik om meer duidelijkheid ,vaste afspraken,in het kort vraag ik iedereen een beetje rekening te houden met deze groep mensen. Heel moeilijk maar toch voel ik dat mensen er voor openstaan en ze hun best doen. Voor hen moeilijk om het waar te maken omdat de gewoontes er zijn. Waar ik vroeger hierin conflicten had,begrijpen ze nu beter waarom ik soms over mijn toerkes raak. Vroeger zeiden sommige werkers me,dat ik hen de les spelde,terwijl ik alleen feiten vaststelde die dringend aan verandering toe waren.Ooit heeft iemand me eens gezegd dat de beste job voor mij die van kriticus zou zijn.Dikwijls werd mijn frustratie alleen maar groter omdat ik constant het gevoel had dat niemand me begreep en er niks duidelijk was voor mij.Ik stelde dan ook meerdere keren dezelfde vragen.In feite kan ik een boek schrijven over het verleden en de misverstanden die er waren en mijn slechte gevoel als ik me weer eens van een andere planeet voelde. In de loop der jaren waarin ik ass leerde kennen ,herkende ik dus hoe langer hoe meer van mezelf.Sommige mensen die me op de hoogte brachten van mijn gemis aan sociale vaardigheden op sommige gebieden,hebben me doen inzien waar iets misliep.De organisaties waar ik contacten mee heb,staan open voor ass en hebben daar ondertussen alle begrip voor.Mijn zoon bv kan zich daar goed voelen en niemand zal hem nog veroordelen of boos op hem zijn.Ze zullen er nu op een rustige manier mee omgaan.In feite voel ik me daar goed al heb ik nog steeds kritiek nu en dan.Ik voel gewoon hoe een kleine groep mensen nu meer weet over ass en de invloed van hun weten.Volgens mij is dat belangrijker.De boodschap brengen van leer ass kennen, krijg op die manier meer begrip hiervoor .Voor mij is dat belangrijker dan een etiketje krijgen(gelijk welk). Ik moet hier nog aan toevoegen dat ik dan voor mezelf praat.Naar kinderen toe vind ik het bv heel belangrijk om een diagnose te krijgen zodat ze op de juiste manier kunnen geholpen worden.Met mijn 47 jaren die ik tel,zie ik tijdens mijn schrijven dat ik al een beslissing heb genomen.Ik wil geen etiketje dus.In de loop der jaren heb ik een groot deel van mezelf leren begrijpen,heb ik eraan gewerkt en ben ook veel rustiger dan vroeger, juist omdat ik meer begrijp van mezelf.Omdat ik heb geleerd hoe ik met mezelf moet omgaan.Omdat ik de mensen waar ik mee werk of mee omga,zelf wijs op wat ik moeilijk vind,en omgekeerd omdat die mensen me wijzen op waar ik verkeerd zit.Wat moet een mens nu nog meer hebben.Mijn doel is verder werken aan A.S.S.Onduidelijk,helpen waar we kunnen helpen, mensen op de hoogte brengen van ass(niet proffesioneel) en onze ervaringen delen.Nu nog de grote stap nemen om contacten te leggen met andere bestaande organisaties rond autisme,zodat we elkaar kunnen helpen.Iets wat ik ook weer zeer moeilijk vind en altijd maar uitstel.Ik weet niet goed hoe ik daar moet mee beginnen maar ik weet ook dat ik die stap zal zetten eens ik er klaar voor ben.In de vereniging geven we altijd alle info mee rond de bestaande organisties waar we zelf van op de hoogte zijn.Ik heb enorm veel respect voor deze werkingen!! Dees madame zonder etiketje :-) sluit nu deze blog.Vandaag moet mijn zoon maar weer eens op controle bij de longspecialist en allergietesten ondergaan.Het zal dus weer een zeer emotionele dag zijn voor hem.Ik hoop dat we weer geen uur in de wachtzaal moeten zitten en dat het allemaal meevalt.

08:42 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Je hebt geen etiket nodig om te zijn wie je bent. Ik heb ook geen etiket, ben er ook 47, maar weet van mezelf dat ik Asperger heb en leer er mee te leven. Ik heb dit ook ontdekt via mijn kinderen en bevestigd gekregen door een psychiater en onze psychologe. Je leert jezelf opnieuw kennen en net als jij probeer ik via mijn blog en via fora mensen inzicht te geven in wat autisme inhoud door hen te laten meedenken in mijn denken.

Als ik lees hoe goed jij de denkwijze van je zoon kan volgen dan wordt me ook eea duidelijk. Weet ook dat autisme erfelijk is. Je zoon kan er maar wel bij varen dat zijn mama zijn denkwijze kan volgen en dat dan in zijn plaats kan aangeven aan zijn omgeving.

Misschien dat ik me ook nog wel eens aansluit bij een vereniging zoals de jouwe, maar op dit moment ben ik nog niet helemaal uit mijn eigen problemen dus dat houdt me wat tegen.

Heb je al eens het boekje 'brein bedriegt' gelezen, zo nee, moet je eens doen. Je vindt het vast in de bib.

grtjs

Gepost door: Praterke | 21-10-08

De commentaren zijn gesloten.