29-03-08

op stap

Gisteren ben ik op stap geweest met het auti vriendje van mijn zoon en mijn auti zoon.Ze verdienen beiden een pluim,zo flink en braaf dat ze geweest zijn.Natuurlijk hebben ze beiden hun problemen en zijn er altijd diezelfde aandachtspunten.Zoals mijn zoons voortdurend babbelen,vooral heel luid zodat iedereen mee kan genieten van het gesprek en het andere kind zijn hoge stem.Op de bus moest ik dus weer een paar keer vragen om stiller te praten.De mevrouw die in onze nabijheid zat,heeft hartelijk gelachen met die 2 hun fantasie .Ze vroeg of ze tweelingbroers waren en natuurlijk kregen we daar weer een hele litanie over van hen.Ze waren fier dat die madam dat dacht en volgens hen was het door hun haarsnit dat ze dat dacht.Na de busrit was die madam ervan overtuigd dat ze de beste vrienden zijn.Ze waren zo goed gezind dat ze liedjes begonnen te zingen.Natuurlijk weer de tietenliedjes van semi internaat en de pc.Ik heb maar 1x de opmerking moeten maken dat die woordenschat niet past en ze hebben die woorden dan maar vervangen in diezelfde melodie.Op de duur begon mijn zoon over een oud liedje waarin vals arabisch werd gezongen en die zangeressen zouden in de bak zitten daarvoor.Die valse taal werd nageaapt .Het andere kind zei vol overtuiging dat dat wel gevangenistaal  zal geweest zijn.En dan zeggen ze dat die kinderen geen fantasie hebben :-) Ja ,ik weet het voor hen was het geen fantasie maar werkelijkheid en dit wordt dan ook zeer gemeend verteld.Voor de rest moet ik bij elke oversteekplaats attent zijn en zeggen "rood,stop" of "groen,steek maar over".Het minste van mijn zorgen,ik ben daar al lang in vastgeankerd.De blikken die de mensen constant op ons werpen ben ik al lang gewoon,de commentaar ,als we op de bus stappen als ik hen commandeer dat ze daar moeten gaan zitten of hun moeten vasthouden ,hoor ik al lang niet meer.Mijn zoon moest toch ook weer eens als een aap gaan bengelen in de vasthoud buizen van de bus.Als je hen beiden bezig ziet als ze samen zijn,lijken het net professors met momenten,een ogenblik daarna zie je dan dat kleutergedrag terug.Buiten het busmoment,zijn ze de hele dag samengeweest en ik heb niet 1x mijn stem moeten verheffen of ze hebben niet 1x druk of storend gedrag vertoont.De hele dag hebben ze playstation gespeeld.Als ik hen dan riep dat ze moesten komen eten of ze eens de hond mochten uitlaten hoorde ik:"oef ,goed mama want ons ogen begonnen al scheel te zien van de play station."Elke keer ze me zagen,vroegen ze me bezorgd of ze wel braaf waren.Ik heb hen dan ook meer dan eens gezegd dat ze wreed braaf waren.Het zijn misschien rare snuiters voor de rest van de wereld,ik weet ze te waarderen in hun zijn.Ze zijn beiden 12 jaar en er is nog heel veel niet gepast gedrag.Alleen zie je dat ze op die momenten echt niet door hebben dat dat gedrag niet passend is.Nog meer dan 100x zal ik vele dingen moeten herhalen,nog meer dan 100x zullen die dingen zich nog herhalen.Nog meer dan 100x zal ik rustig en beheerst die dingen proberen duidelijk te maken.Nog meer dan 100x zullen de commentaar en de blikken van de buitenwereld er zijn.Nog meer dan 100x telt hier het gezegde"ONBEKEND IS ONBEMIND".Zo is dat met autisme.....Ik zeg meermaals aan mijn vriendn :"als mensen met verstand naar onze kinderen hun gedrag kijken,dan moeten ze toch zien dat er iets niet klopt?"Ik bedoel daar dan mee hun onvermogen om niet op te vallen bv.Als we zondag iets gingen drinken,hadden die 2 kids hun woordzoekers bij.Als 2 grote heren  zijn ze aan een ander tafeltje dan dat van ons gaan zitten.Als ze echter dorst hadden en nog een drankje wilden of als ze een vraag hadden,dan riepen ze naar ons tafeltje(3tafeltjes verder dan het onze) en kon het hele café het horen.Wij zouden stilletjes naar ons tafeltje komen en vragen wat we te vragen hadden ,zonder anderen te storen,zij dus niet.Als ze beginnen spelen met kaarten,lijkt het net of ze zitten nog alleen in dat café.Als er iets leuks is,beginnen ze uitbundig te lachen,staan dikwijls recht al lachend en beginnen dan al van ver hardop te vertellen wat er zo leuk is aan ons.Als er iemand iets doet of er is iets geks of vies,hoort ook iedere aanwezige het wel.Algoed dat ze waar wij wonen op de hoogte zijn van het autisme.Wonderen kan dat doen,we kunnen met onze kinderen dus evengoed iets gaan drinken in onze buurt.We hebben wel onze vaste plaatskes waar we dat doen.Waar we al eens een pannekoekske gaan eten daar voelt mijn zoon zich vanzelf rustig en komt er dan ook graag.Daar kan hij een voorbeeld zijn en zijn uitleg daarop is dat die mevrouw een hele lieve is en hem wel begrijpt.Ze geeft hem dan ook wel eens een pluim.Als we alleen zijn,en dat is ook zo voor de andere mama met haar zoon,zie je voorbeeldige kinderen.Tenminste als we ons houden aan de afgesproken tijdsduur of de beloofde dingen.Als er tijdens de uitstap niet iets onverwachts gebeurt waar ze zich dan weer slecht bij voelen.Een goed voorbeeld hoe gedrag plots kan omslaan is de anekdote met een boek.Tijdens de solden stond er op een hele rayon dat alles min 50 percent was.Nu lag er een boek tussen over honden en mijn zoon wou die zo graag hebben.Ik had hem gezegd als die 50 percent is dan krijg je die.Ja mama want kijk er liggen er nog zulke en overal hangen plaatjes van min 50 percent.Wij naar de kassa.Bleek dat die boeken verkeerd waren gelegd en er maar 30 percent afging.Hij kreeg dat boek dus niet want ik had gezegd als het inderdaad 50 percent is.Die winkel heeft het mogen horen hoor.Ik kan hem helemaal geen ongelijk geven want het stond er zo en ze hadden die boeken dan maar op de juiste plaats moeten leggen.Zulke dingen kunnen dus niet en lokken negatief gedrag uit.Pas op,niet omdat hij het boek uiteindelijk niet kreeg ,wel omdat ze zo oneerlijk waren.Zijn plaat blijft dan hangen in die winkel tot nog een paar dagen erna en elke keer we in die winkel komen en ook diegene die toen aan de kassa stond ,was en is nog steeds die oneerlijke madam.Als we dus die winkel binnegaan en hij ziet die madam staan dan hoor je al direkt(hardop),mama dat is die oneerlijke hé van dat hondenboek.Mijn grote taak is hem te leren op een gepaste manier te reageren,en zijn ongenoegen wel te uiten maar dan niet in het openbaar op zijn verbale agressieve manier.Dat is een hele taak,geloof me.De reacties die je dan dikwijls krijgt van anderen,helpen hier dan ook niet aan mee.Ik vraag me soms af,als we vervelende mensen tegenkomen,die op een vervelende manier reageren op onze kinderen,of ze beter zouden reageren als we zeggen dat ze een hersenstoornis hebben.Misschien valt dat beter te begrijpen dan het woordje autisme?

07:09 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.