12-11-07

agressie

In feite is deze blog een beetje een reageren op vragen naar wat met agressie.

Ik ben van mening dat agressie zich voordoet van het moment dat de wereld te onduidelijk wordt bij kinderen en deze handicap.Dat is niemand zijn schuld dat wil ik even benadrukken.Het is dan ook niet makkelijk je even in hun wereld te verplaatsen.Ook ik ben met agressie geconfronteerd geweest toen alles voor mezelf nog te onduidelijk was en niet goed wist hoe ik alles kon aanpassen.Vanaf het moment dat ik begreep dat agressie alleen maar kwam vanuit het niet begrijpen of niet duidelijk kunnen maken van wat ze willen of een reactie was op iets dat ze willen duidelijk  maken en je volledig naast de point zit ,zag ik de agressie alleen maar afnemen(mits aanpassen ).Stel u maar eens voor dat je al honderd keer iets hebt uitgelegd en nog steeds begrijpt men je niet of omgekeerd.Stel je maar eens voor dat je verdwaald bent en je vindt je weg niet meer terug.Zo probeer ik dat te zien.Als mij zoiets overkomt ,ben ik ook uit mijn gewone doen.Meestal zie je dus dat negatieve gedrag afnemen van het moment dat je anders gaat communiceren,een duidelijke wereld creeert waarin veel structuur zit.Wat ook belangrijk is,is dat je niet boos gaat reageren maar zelf rustig blijft.Agressie vraagt agressie.Agressie kan gewoon, als voorbeeld,tevoorschijn komen als je een niet afgesproken winkel binnengaat of hun plaatske op de zetel wordt ingenomen.Gewoon omdat er een kleine verandering is in het dagdagelijkse leven,gewoon omdat de wereld niet duidelijk is,gewoon omdat je hen niet begrijpt of andersom.Dat is in ieder geval wat ik heb ondervonden.

onduidelijkheid = stress =angst=negatief gedrag

Wat ik alvast heb veranderd jaren geleden zijn simpele dingen zoals:een vaste plek aan tafel,een vaste plek in de zetel,een vast slaapuur,een vast opstaan uur,zelfs de spaghetti die ik maak moet altijd met hetzelfde vlees zijn,als ik iets afspreek dan hou ik me eraan,time out ingelast en ga zomaar verder.Ik heb het voordeel dat mijn zoon een normale begaafdheid heeft en we een band hebben gecreeerd in de zin van we begrijpen elkaar.Hij kan zichzelf zijn en weet dat mama zijn autisme respecteert.We zijn zover dat we elkaar kunnen vertellen wat er moeilijk is en doen dan ,eens dat geweten ,ons best om aanpassingen te maken.Voor kinderen die niet praten is dit uiteraard heel wat moeilijker.Pictogrammen kunnen hier een oplossing bieden.Denk eerst goed na vooraleer je eraan begint en dokter een goed systeem uit.Praat erover met mensen die er zelf mee werken en waar dit goed loopt.Het kan ook zijn dat het systeem niet werkt bij u thuis,dat is een zoektocht.Het is in ieder geval belangrijk een systeem uit te werken waar je van weet dat het u zelf ook gaat lukken het vol te houden.Als u de kans krijgt om in de professionele wereld geholpen te worden,grijp die dan met beide handen(thuisbegeleiding bv),zij zoeken samen met u naar een goed systeem.Vraag op school waarmee zij werken en misschien kan dat thuis doorgetrokken worden.Praat op tijd met de leerkracht zodat u beiden begrijpt waarover het gaat.Er zijn zoveel misverstanden door onbegrip en onwetendheid dat het voor uw kind alleen maar moeilijker wordt dan.

In feite is mijn boodschap hier dus de wereld te leren bekijken vanuit hun ogen.Ga een keer kijken war er vooraf ging aan de agressieve bui.Spijtig dat de w8lijsten van thuisbegeleiding toen al zo lang waren en ik niet eerder kon begrijpen wat er mis liep.Dankzij andere ouders en veel lezen over autisme,vooral de boeken van Peter Vermeulen zoals Brein Bedriegt en Dit is de titel(over autistisch denken),het nu nieuwe boek van "mijn kind heeft autisme",het telefoneren met de V.V.A,heeft me allemaal een stap in de goede richting gezet.Nog elke dag is een leerschool maar als ik ga kijken naar de laatste jaren waar ik ben begonnen met autisme te leren begrijpen en de voorgaande jaren waar ik niet veel van autisme begreep,kan ik zeggen dat ik nu een veel positiever kind heb ,een kind dat ook dankzij de nieuwe school openbloeit.Ik vermeld hier even dat woord school omdat ook de manier waarop ze met hen op school omgaan een stap voor-of achteruit kan zijn.Alle invloeden van buitenaf spelen mee een rol.Ik heb dus ook geleerd afspraken te maken in mijn omgeving.Ik hoop hiermee een beetje geholpen te hebben en wens jullie allemaal veel sterkte op de zoektocht.Weet dat uw kind even mooi is als iedereen ,alleen heeft het de handicap autisme en moeten wij ons leren aan die handicap aanpassen

10:13 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

het is alsof je over ons gezin praat, maar, hier hebben we één zéér groot probleem : het lukt mijn zoon maar niet om zich aan een afspraak te houden, of een uur/tijd te respecteren, het lukt hem zelfs niet om iets te doen dat hem wordt gevraagd.
Ik bedoel : als ik z'n dag inplan, samen met hem, dan ben ík het eigenlijk die de hele dag naar het uur zit te kijken en hem zeg wat hij moet doen, hij verliest zich telkens totaal, kan zelfs niet alleen opstaan (hij wordt er dertien ) en het grootste probleem daarvan is dat hij er zich heel erg van bewust is en dan boos loopt over zichzelf ipv zich te herpakken. HIj is nu razendsnel aan het wegzakken in een depressie en voelt zich altijd "boos". verschrikkelijk.... en we praten nochtans héél veel , en we zoeken manieren, trucjes, maar hij houdt zich gewoon aan niets, er komt niets van zijn kant en danlukt niets natuurlijk....

Gepost door: vandaele sophie | 30-10-11

Hey Sophie,

Dat was hier net zo vroeger. Wij hebben dan ook een heleboel trucjes gezocht. Misschien is er nog 1tje bij dat jullie nog niet hebben geprobeerd? Ik maakte een sleutelhanger met de planning aan en hij nam die overal mee naartoe. Als hij dan toch vergat te kijken maakte ik hem er steeds weer attent op.
Ik heb hem ook een agenda gekocht waar hij dan de planning zelf moest inschrijven. Die agenda ging ook overal mee naartoe. Ik hing een planning aan de muur. Ook op de pc of laptop de planning laten maken.
Inderdaad wordt er vergeten en moeten we toch nog veel zelf vragen of attent op maken. Dat is tot vandaag toe nog steeds zo. Toch zijn er routines ontstaan uit de planningen en probeersels. Hier begint de dag steeds hetzelfde. Opstaan om 7 uur als het school is, de douche in, kleren aan, tanden poetsen, ontbijten en om 7u40 doorgaan. In het weekend slapen tot je wakker wordt, douchen, kleren aan, tanden poetsen,... Vooraleer dit alles zelfstandig kon, zijn we ook heel wat watertjes doorzwommen. Ondertussen is de routine al ritueel en als dat doorbroken wordt dan is de dag om zeep. Andere dingen zijn nog steeds moeilijk maar de vaste dingen per dag lopen heel goed. Dat boos en depressief zijn is niet goed. Boos zijn moet kunnen. Boos zijn was hier soms een probleem omdat boos zijn betekende: volledig over de toeren zijn. Mama reageerde ook boos en de cirkel bleef bestaan. Als zoon nu boos is mag hij even boos zijn en laat mama hem even met rust. Zoon komt dan tijdje later sorry zeggen en vertelt dan waar hij zo boos over was. Depressief zijn is anders. Je zoon zit er echt mee dat het hem niet lukt en wordt daar ongelukkig van. Het is maar een tip maar misschien kunnen jullie beginnen met 1 ding te doen lukken. Dat zou al zo een overwinning zijn. Misschien is het teveel gevraagd om meerdere dingen te doen lukken? Als hem 1 ding lukt zal hem dat meer zelfvertrouwen geven en de positieve bevestiging zal hem enorm goed doen. Stapje voor stapje dus. Zo gaf ik mijn zoon de taak om de tafel af te ruimen na het avondeten. Als we dan gedaan hadden met het avondeten dan herhaalde ik zijn taak nog even. Hups en zoon ruimde de tafel af. Hoe hij alles in de keuken neerzette was niet erg als hij de tafel maar afruimde. In het begin moest ik het een paar keer vragen maar hij deed het toch maar. Ondertussen is dit nog steeds een taak voor hem die ik af en toe toch nog eens moet herhalen. De reden hiervoor is dan omdat er 1 van zijn programma's op tv is en hij alleen daar maar aan denkt. Niet erg want dan ruimt hij de tafel af op zijn eigen tempo op zijn eigen manier. Toch knap!
Nog veel sterkte en mijn motto is alvast: stap voor stap :-)

Gepost door: onbegrijpelijke | 30-10-11

Ik begrijp goed hoe meer veiligheid en zekerheden hoe minder agressie . Maar de Kerst en nIeuwjaarsperiode geeft nu eenmaal veranderingen. Ikwerk in een dagcentrum en personeel heeft nu eenmaal verlof.
Hoe maak je duidelijk dat agressie niet kan, of zet je het om in ander gedrag??????
Ik ben net goed gestampt geweest en enkele dagen werkonbekwaam, ik was de vijfde in een paar weken, alleen wordt de agressie steeds erger.
Ik zit nu wel met men benen omhoog tijdens men vrije nieuwjaarsdagen en hij wordt gepamperd want kan er niet aandoen. Daar heb ik het moeilijk mee.
Hoe kan je dit gedrag keren, er zijn al picto's ,daglijn, vaste structuur , ...alleen de clienten en personeel wisselen wel in deze periode.

Gepost door: kristel van lent | 31-12-11

Hallo Kristel,

Verontschuldig me voor het laattijdig reageren.

Ik hoop dat uw benen aan de beterhand zijn!
Natuurlijk hebt u het met deze situatie moeilijk. Gepamperd worden is hier niet de boodschap, wel er aan werken, duidelijk maken dat dit niet kan. Makkelijk zal het zeker niet zijn en er zal veel geduld voor nodig zijn. In groep is dit nog anders dan in een 1/1 relatie.

Agressie komt ergens van, zeg ik altijd. Dat is soms moeilijk te achterhalen. Eens gaan kijken naar wat voorafging. Als u al de 5de was, ook eens toetsen bij de anderen wanneer dit zich voordeed. Ook hoeft er daarom niet iets in het dagcentrum zelf anders te zijn maar kan er in een andere omgeving ook iets aan de hand zijn. Feestdagen zoals kerst en nieuwjaar, pasen en verjaardagen zijn moeilijk. Staat er plots een boom? Wat met die cadeautjes, wat zit erin, wanneer krijg ik die, hoelang duurt dat nog, er komt bezoek, enz... Wisselend personeel, de kerstman,,...Verrassingen all over, onverwachten, veranderingen,...
Ik geef hier maar even een kleine inhoud mee waar er zich al problemen zouden kunnen stellen.

Agressie kan en mag niet maar tja hoe los je dat op...
Zie je de bui aankomen? Is er een time out plekje?
Zijn er picto's die ' agressie kan niet ', uitbeelden? Is er een beloningssysteem?
Over welke leeftijdsgroep gaat het?

Ik geef u de raad om eens met 'autisme centraal' te bellen. Daar zijn professionele mensen aanwezig en kunnen u tips geven. U kan hen dan wat meer info geven qua leeftijd en anderen. Dit kan anoniem. Ikzelf heb er al een aantal x contact mee gehad en zij hebben me al dikwijls geholpen, me doen inzien waar het verkeerd loopt en me goede tips gegeven. U vindt het nr terug op deze pagina bij de autisme organisaties link.

Ik hoop u hiermee wat geholpen te hebben en wens u een fijn nieuw jaar.

Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 12-01-12

De commentaren zijn gesloten.