Gisteren was het ouderavond. Een fijne afsluiter van het voorbije schooljaar. Iedereen is het erover eens dat hij verschrikkelijk hard zijn best heeft gedaan maar dat het voor hem allemaal moeilijk is. Tijdens de individuele begeleiding merkt men heel sterk dat hij in de werkpuntjes zeker wel de feitenkennis heeft opgeslagen,( zo noemt hij het zelf. Mama, het zit opgeslagen in mijn computer...) maar dat het inzicht en het uitvoeren van die feitenkennis  er niet bij is. Vol overtuiging zegt hijzelf dan ook dat hij nog hard moet werken aan zichzelf. Het besef van zijn autisme wordt ook moeilijker voor hem. Het zo graag normaal willen zijn en al die sociale vaardigheden willen begrijpen en hierin falen, maken hem boos en verdrietig. Het erge hieraan is weer het soms niet blijven stilstaan van mama of anderen, dat hij er niks kan aandoen en gewoon deze vaardigheden niet bezit. Hij geeft dan een ander beeld van zichzelf. De normale begaafdheid speelt hem parten, zowel naar anderen toe als naar zichzelf. Moeilijk voor ons maar eens zo moeilijk voor hem.  Ook ik word soms boos op hem en vergeet dan even zijn autisme. Goed dat men mij er op school ook weer even met mijn neus op drukte. De laatste weken is hij immers moeilijker en botsen hij en ik wel eens meer. Zoals ik al zei in een vorige blog, ik ben niet juist bezig. Dat puberen werkt dan ook niet mee en opstandig zijn naar mama toe, hoort er dan ook bij. De vraag naar zelfstandigheid en meer vrijheid bestaat ook bij hem. Daarbij komt dan nog zijn besef van hierin falen en zijn boosheid hierin. Alles bij elkaar een frustratie voor hem waar hij dan weer geen andere manier heeft om dit te uiten dan in negatief gedrag. Hoe moeilijk het ook is, ik moet begrijpen dat hij het echt niet begrijpt maar juist heel hard zijn best doet!

Omdat puberen bij auti's toch nog even anders ligt dan bij andere kinderen, zou ik graag nog eens vragen aan de lezers of ze misschien hun ervaringen willen delen met me.

Ik ben trots op mijn zoon en weet dat hij keihard zijn best doet! Ik heb een hele brave puber die niet experimenteert met allerlei en die mama nog steeds in vertrouwen neemt. In feite kan ik me niet meer wensen. Ik mag alleen niet vergeten dat zijn handicap hem parten speelt als ik weer eens boos wordt.

Ook op school zijn ze trots op hem! Naar volgend jaar toe staat hij alvast op de lijst om die individuele begeleiding verder te zetten. Ze weten dat hij die hard nodig heeft.

Wat de school betreft, moet ik nog een keer opmerken dat ik deze leerkrachten hoog in het vaandel draag. Het was een fantastisch rustig schooljaar waarin mijn zoon is opengebloeid en begrepen werd!

Buiten voorgaande blog zijn er nog wel dingen waar ik moe van word. Net zoals het gezeur over dat member worden op een online spel. Als ik zeg dat dit gezeur wil zeggen, om de twee zinnen opnieuw beginnen vragen stellen over dat member worden, dan overdrijf ik echt niet. Hoe goed ik me soms ook kan afsluiten voor deze dingen, na een aantal weken begint het toch zwaar door te wegen. Ja om de twee zinnen en tot dat membership er is.

Het toeval wil dat hij van zijn zus centjes kreeg voor gedane taken toen ze op reis ging. Natuurlijk begon het membership gezaag opnieuw maar werd nu over een andere boeg gegooid. Hij had zelf geld en kon dat dan toch gebruiken om zelf member te worden? Dat was dan toch anders en niet van mijn centjes. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb het hem toegestaan. Aan de ene kant heeft hij gelijk en zijn mijn centen niet zijn centen en dan heeft het niks meer te maken met mijn afspraak. Aan de andere kant voel ik het aan als een niet nagekomen afspraak door mezelf.

Het positieve eraan is dat het dagelijkse gezeur over dat member worden nu gedaan is.

Of ik er nu goed aan gedaan heb om hem dit toe te staan? Vanuit zijn logica gezien alvast wel!

De laatste tijd is hij zeer vermoeiend. Hij eist alle aandacht , doet nog meer zonder nadenken, floept alles er maar uit en weet echt niet wanneer je dit of dat zegt. Zonder de bedoeling te hebben, mensen te afronteren, zegt en vraagt hij maar op. Hij vindt het immers allemaal doodnormaal. Waarom zou hij dit of dat nu niet mogen zeggen, het was toch maar een vraag of gewoon iets dat hij vaststelt. De kinderen op school werken ook niet mee. Zo komt hij thuis en laat me zien wat ze hem via blue thooth op zijn gsm doorstuurden. Geen geschikte filmpjes in ieder geval. De onderwerpen waar hij mee naar huis komt, die de kinderen onder elkaar naar voren brengen, zijn soms ook helemaal niet gepast. Het is zelfs al geweest dat hij me heel bang vraagt of zoiets wel bestaat. Ik ga het er eens over hebben op de ouderavond. Natuurlijk besef ik dat hij op een type 7 school zit en dat onze kinderen anders omgaan met. Dat er daar dingen hardop worden gezegd zonder dat ze de bedoeling hebben te choqueren. Ik heb dan ook alle begrip voor het gemis aan en zie heel goed de nood aan begeleiding. Ik sta soms te kijken van het onderwerp waar hij mee thuis komt. De sexueel getinte opmerkingen en vragen swingen dan ook de pan uit. Als hij mensen ziet kussen dan vraagt hij wat er nu zo leuk is aan speeksel uitwisselen en zegt hij heel gemeend eikes en bah, gevolgd door een verhaal over bacterien. Ik ben altijd heel open geweest en heb geprobeerd om hem geen blaasjes wijs te maken over heel de lijn. Mijn ervaring met hem heeft me dan ook geleerd dat hij niet alleen met mij over ongepaste dingen praat maar als hij zich vragen stelt over bepaalde onderwerpen, hij die onderwerpen gewoon bovenhaalt wanneer ze in zijn hoofd zitten. Of je nu op de bus zit of thuis, geen taboe dus. Wanneer je hem blaasjes wijsmaakt, zullen die blaasjes dan ook vol overtuiging verkondigd worden. Soms werd ik vroeger geconfronteerd met vragen, waar ik me dan geen raad mee wist en zei dan dat ik daar niet wou over praten. Resultaat: zijn vragen werden onderwerp van de dag eender waar je was tot ze beantwoord werden. Blaasjes wijsmaken is uit den boze, vragen niet beantwoorden ook. Hem proberen bij te brengen wat een ongepaste vraag of opmerking is, blijkt ook niet altijd even makkelijk. Hij vraagt zich dan af waarom hij zou moeten zwijgen als hij dit of dat toch heeft gezien of vraagt zich af waarom hij de waarheid niet mag zeggen of begrijpt totaal niet waarom een onderwerp taboe is. Dat hij mensen dikwijls kwetst met zijn vaststellingen of anderen in verlegenheid brengt, dat voelt hij absoluut niet aan.

Ik kan me zeer goed voorstellen hoe buitenstaanders hier op reageren. Ikzelf voel me soms in verlegenheid gebracht door de dingen die hij zegt als we niet thuis zijn of als er mensen op bezoek komen. Ik vraag me soms af, hoe ik daar dan moet op reageren. Ook krijg je dan weer die blik naar mama van anderen. Je ziet sommige mensen dan denken, oh wat een opvoeding seg.

Zo moeilijk voor anderen om te begrijpen. Zo moeilijk voor mama als hij zonder bedoeling weer eens iedereen in verlegenheid brengt. Mama zelf is het al gewoon en weet dat dit te verwachten valt. Toch blijft het moeilijk naar buitenstaanders toe, voor hen ben ik dan immers die mama die geen opvoeding biedt.

De laatste tijd loop ik weer opmerkend rond naar hem toe. Het klinkt de hele dag weer van, je bent onbeleefd, je mag dat niet zeggen, stop ermee, onbeschoft kind...Ik vraag mezelf af waarom ik dat weer zo sterk doe...Meer naar anderen toe dan naar mezelf bedenk ik dan. Ik kan het toch niet over me laten gaan dat anderen ons raar of vies bekijken? Ik ben gewoon niet juist bezig. Ik moet mezelf terug tot de orde roepen en mijn betere aanpak terug gebruiken. Als we dan bv op een terrasje zitten en er komt weer eens iets uit zijn mond dat niet gepast is, dan moet ik even zeggen dat dit ongepast is en waarom. Blijft het duren dan moet ik het even negeren en dan stopt het vanzelf. Eens thuis kunnen we er dan over praten. Natuurlijk vinden omstaanders dat ook heel raar en blijven ze ons bekijken, soms hoofdschuddend in afkeuring. Hem onbeleefd of onbeschoft benoemen, haalt niks uit. Integendeel, dan wordt hij boos omdat hij niet begrijpt waarom ik hem die namen noem. Als ik mezelf de vraag stel van wie ik het meeste last heb, dan zeg ik vol overtuiging: van de buitenstaanders! Mijn gedrag naar hem toe heeft niets begeleidend op deze manier, maakt hem verdrietig en boos omdat ik precies niks anders doe dan boos op hem zijn. Het resultaat is er dan ook naar. Hij wil nog meer aandacht dan anders van me, is boos op me, en vraagt zich af of mama nog van hem houdt. Soms voelt mama zich dan ook alleen op de wereld in deze wereld. Geen zelfbeklag maar realiteit! Ik ben dankbaar voor de andere ouders, die ouders die elkaar en hun kind niet veroordelen maar elkaar begrijpen. Waar iedereen weet hoe moeilijk het soms kan zijn. Zowel voor de kinderen als voor de ouders...

Kunnen ouders met auti pubers me misschien wat tips bezorgen?

Gisteren kwam hij thuis en vertelde van zijn gesprekje met de logo juf. Mama, ik mag mijn boeken niet houden. Het ging tussen mij een andere klasgenoot, wie de beste van de klas is. Ik ben het geworden om dat die andere tekent in zijn boeken. Mama, die tekent de hele tijd en kan goed tekenen. Maar al zijn boeken staan vol tekeningskes. Hij heeft nu een oplossing gekregen en heeft een apart schriftje om op te tekenen zodat hij niet meer in zijn boeken tekent. Ik mama, mijn boeken zijn slordig en mijn geschrift is echt soms onleesbaar. Veel rood maar dat is dan omdat ik zo slordig schrijf niet omdat ik veel fouten heb. Ik ben het dus geworden mama, maar ik vind het niet fijn. Ook mijn kookboek moet ik afgeven. Toen ik hem vroeg of hij daar dan geen kopy's van kon krijgen, zei hij ja de logo juf en ik hebben dat al afgesproken maar ik zal ze er nog eens aan doen denken. Ik heb hem alvast gezegd dat hij niet teleurgestld moet zijn maar juist trots dat hij gekozen is. Toen klaarde zijn gezicht toch op.

Waarom vertel ik nu zo letterlijk wat hij me vertelde.

Ik vind het gewoon fantastisch dat de kinderen in type 7 een oplossing mee krijgen, althans ze leren er zelf over nadenken, bij problemen. Ze worden niet gestraft omdat ze tijdens de les hun boeken vol tekenen maar zoeken samen met de leerkracht naar een aanvaardbare oplossing. Een goed voorbeeld van hoe type 7 onderwijs zich onderscheid van ander onderwijs. De waarde die ik hier aan hecht is groot. Zoonlief zelf heeft dit schooljaar dan ook helemaal niet het gevoel dat hij minderwaardig is, dat hij constant gestraft wordt en dat ze op school oneerlijk zijn. Zeg nu zelf, toch fantastisch als je kind er gelukkiger op wordt. Ik ben dan ook vol lof naar de school toe dit jaar. Zoonlief is dit jaar, elke dag graag naar school gegaan. Zonder angst voor een leerkracht of het onbekende. Zonder liever dood te willen zijn dan nog 1 dag naar die stomme school te moeten gaan, zoals hij op een vorige vorige school zei. 6 jaar had ik een kind dat in een hel leefde op school en ik overdrijf echt niet! Die tijd is alvast voorbij!!

Ik had graag aan sommige ouders met dit blogje laten zien, hoe belangrijk het is dat onze kinderen zich goed voelen. Wat op schools vlak presteren is, zie ik dan liever een beetje verwaarloosd. Alle negatieve emoties die erbij komen omdat men je kind niet begrijpt of omgekeerd, hebben zowizo een invloed op schools vlak.

Op school krijgt hij kookles. Bijhorend in die lessen is de afwas doen, tafel proper maken en opruimen. Hij krijgt daar een zeer goed voor. Thuis echter is hij een ramp in de keuken. Schillen die op de grond vallen,tafelblad ligt op een wip en gauw overvol, de afwas blijft staan,.. Als ik dan vraag waarom dat op school allemaal wel goed gaat dan krijg ik als antwoord: " Dat is school hé mama, hier is thuis." Een heel gemeend antwoord want voor hem zijn dat echt 2 verschillende dingen.

Als hij voor de pc zit, dan maakt hij allerlei geluiden. Soms om gek van te worden. Steeds maar weer iets herhalen, tikken op het bureau. Als ik daar iets van zeg dan krijg ik als antwoord: " ja mama, ik weet niet wat dat is maar ik heb dat altijd als ik voor de pc zit, ook op school. Dat is er dan gewoon.

Als mama hoofdpijn heeft of krampen in de buik, of eens keelpijn heeft, dan heeft hij dat even later ook. Met hetzelfde vertoon als mama houdt hij dan bij hoofdpijn zijn hoofd vast...Moeilijk soms om uit te maken of het echt is of immitatie.

Alles heeft hij gezien en wat hij ziet wordt luid verkondigd. Pas dus op als je een pukkel hebt of een oneffenheid op je huid want iedereen mag het horen. Met een luid eikes of bwaaaaaaaah wordt alles opgesomd. Wreed vervelend en onbeleefd.

Als hij iemand graag heeft, wat niet zo dikwijls voorkomt, dan wordt die persoon opgeeist.

Als hij niet wil dat iemand iets van hem weet dan zegt hij al zelf wat die iemand niet mag weten. Zoals bv: (Als hij lacht, krijgt hij de hik.) Mama, niks zeggen he want dan plagen ze me weer en laten me express lachen zodat ik de hik heb. Zo verraadt hij wachtwoorden van spelletjes en al zijn geheimen. Luidkeels vraagt hij dit dan waar iedereen bij zit die het niet mag weten. Geheimen zal hij dus nooit hebben.

Als je met hem telefoneert of op msn zit, dan is hij midden in een gesprek ineens weg. Hij heeft dan gezegd wat hij moest zeggen, gevraagd wat hij moest vragen en haakt in, niet wachtend op een antwoord of zonder goeiedag te zeggen.

Als ik de laatste tijd een kus krijg, dan gebeurt het dat er in mijn oor dat reuzestofzuiger geluidje klinkt voor de kus. Dat geluidje wordt ook te pas of te onpas gefrabriceerd.

...

Deze blog is van waarde voor mezelf. Ik stort mijn hart uit, deel lief en leed. Wissel van gedachten en reageer op andere blogs. Het doet me zelf deugd bij andere ouders te gaan lezen, welke tips ze geven ivm hun auti kindje of bij anderen met deze handicap. Ik heb dan ook het volste respect voor deze blogs en alle anderen.

Ik richt mij tot niemand speciaal maar in het algemeen.

Ik verwittig dikwijls mensen die foto's op hun blog zetten of zich niet in de anonimiteit begeven. Ook op het nieuws, op het net zelf verwittigt men mensen voor de gevaren die men kan tegen komen.

Er zijn mensen die blogs kopieren. Ook ik kopieer al eens iets van een blog. Alleen respecteer ik dan een ander zijn blog en vraag eerst de toestemming.

Bij deze sta ik niet toe ook maar iets te kopieren van dit blog zonder de beleefdheid te hebben dit te vragen. Ik besef dat er toch nog mensen dit zullen doen maar reken op het respect van alle anderen.

Ohoh, verbale agressie, negatief gedrag, knuffels met hopen,discussies tot in het oneindige,herhalingen die weer weken duren, liefdevol...

Hij valt van het ene uiterste in het andere en het lijkt wel of de kleutertijd is met momenten terug aangebroken. Alleen met een grotere woordenschat. Even een beschrijving van een moeilijke dag. Mama kuist, hij bedenkt plots dat hij het terras wil kuisen. Door de pas gepoetste vloer met een overvolle emmer waar het water klotsend, bij elke stap, de vloer terug natmaakt. Met de natte schoenen die overal sporen nalaten, loopt hij terug door het huis. Mama kan nog maar eens de vloer dweilen. Ohoh, een planten spuitbus, die moeten we eens vullen met water. Mama die net de vloer dweilde en even gaat zitten, krijgt plots een nevel van water over zich heen. Prettig die spuitbus want zonder ophouden begint hij in het rond te spuiten. Dweil maar weer mama. Plots zegt hij, mama ik ga mee stof afdoen. Mama zegt hem een droge doek te nemen en zeker niet die dingen met water te stoffen. Mama dweilt nog wat verder. Plots ziet ze met wat hij bezig is. De spuitbus wordt bij elke streek over de kast leeggespoten. Wel 5x heeft mama gezegd dat dit niet mocht. Hij is weer oostindisch doof. Niet uit moedwilligheid maar vanuit de concentratie naar die spuitbus en de nevel toe. We plannen de kuis wel maar meestal gaat hij lopen van de rommel die mama maakt als ze kuist.(alles verplaatsen) Ondertussen maakt hij nog steeds het reuzestofzuiger geluidje dat hij kreeg toen hij de beugel moest dragen. Om de haverklap, roept hij, mamaa. Als mama dan ja zegt dan hoor je, dat is niet flink he mama. Soms roept hij van boven mamaa, om dan weer te zeggen, dat is niet flink he mama. Dit is al zo een twee à drie weken bezig. Knuffels vraagt hij ook nog meer dan anders en het gebeurt dat hij vijf minuten later een scheldnaam klaar heeft voor mama om dan weer 5 minuten later een knuffel te vragen. 

De laatste weken zijn moeilijker dan voorheen. Natuurlijk heeft dat een reden. De verjaardagsperikelen zoals elk jaar. Einde van schooljaar en vakantie in zicht. Die overgang is ieder jaar opnieuw moeilijk maar dit jaar komt de stress van de middelbare school erbij. Examen. Mag ik over? De agenda telt om over te mogen, is die wel in orde? Wat gaan we doen in de vakantie, zullen ze dit jaar van hun woord zijn en komen ze naar mijn verjaardagsfeestje? Oververmoeidheid van de druk op de pot op school, de allergieen die hem lastig maken en de medicijnen die hem moe maken.

Ook de belofte aan hem dat hij "member" mag worden op een online spel maken hem nerveus en ongeduldig. We hebben na dagen van gezeur een datum vastgesteld waarop hij "member" mag worden. Elke dag klinkt het hier vragend of hij vandaag al "member" mag worden. Normaal doet mama die beloftes niet zolang op voorhand maar het gezeur hierrond werd te gortig en is dus nog steeds te gortig. Geloof me vast dat ik soms heel veel zin heb om toe te geven. Ik doe dat echter niet en moet dus nog tot de verjaardag dat gezeur elke dag, meerdere keren aanhoren.

Mama geniet nog even van de vrije uren tijdens de schooluren. Laat ons hopen dat hij zich vlug heeft aangepast aan de overgang van school naar vakantie. Ook dit heeft elk jaar een paar weken nodig.

Ik las al dikwijls dat pubers met de handicap autisme, moeilijker kunnen zijn en het zelf moeilijker hebben dan andere pubers. Ik moet zeggen dat mijn puber nog een brave puber is. Toch is hij moeilijker dan gewoonlijk. Ook het gemis aan sociale vaardigheden valt eens zo hard op in de buitenwereld.

Misschien een minder fijne blog maar wel realiteit. Niet elke dag is een moeilijke dag, ze zijn alleen terug moeilijker de laatste tijd...

Het is bijna grote vakantie, zoals we dat zeggen en dan ligt A.S.S.Onduidelijk even stil. Vanaf september is er weer een nieuw werkjaar en staan we weer in de startblokken met films en workshops alsook onze deelnames in infostandjes. Een greep uit de al vaststaande gebeurtenissen,

Vanaf oktober zouden we graag mensen laten kennismaken met autisme via films. We vertonen 6 films, 1 per maand, waarin men de vele gezichten van autisme voor een stuk kan ontdekken.

We herhalen de workshop "sherborne" ergens in november, ook de workshop potten draaien zal er weer zijn en we plannen een infonamiddag. We nemen deel aan een infobeurs met de gezinsbond en zullen aanwezig zijn op het TeKielafestival.

Ook zijn we nog steeds op zoek naar vrijwilligers die bv. een workshop "leren schaken" willen geven.

Al onze workshops staan altijd open voor iedereen!

Alle ideeen, suggesties zijn welkom, alsook iedereen die mee wil werken aan een autisme vriendelijke wereld.

Ook tijdens de vakantie zijn we er voor een babbel of een mail.

Onbegrijpelijke blijft verder bloggen.

De juiste info, ivm. onze agenda wordt nog gegeven.

We zijn in het kort al 2x op een druk gebeuren geweest als ontspanning en het viel reuzemee voor ons beiden. We deden mee aan een bingo en gisteren aan een karaoké. Na verschillende nare ervaringen op zulke gebeurens, deden we dat gewoon niet meer. Mama zorgde deze keer voor goede afspraken. Wanneer gaan we bingo spelen, waar gaan we dan bingo spelen, hoe laat vertrekken we, hoeveel bingo kaartjes kopen we per spel, wat neem je mee indien je je verveelt, waar kan je je afzonderen als je het nodig hebt, wanneer gaan we naar huis, nemen we daar een snack of enkel een drankje, wat is het maximum aantal drankjes, wat als je verliest, als mama wint, mag jij dan een prijs kiezen of mama zelf,....Zo kunnen we nog wel even doorgaan :-) . Toch weer hetzelfde probleem als altijd en overal qua niet tijdig beginnen van de bingo en het gezeur van het is al zo laat en wanneer beginnen ze nu eindelijk,... Ook de stress als er nog maar 1 nrke open staat en het even teleurgesteld zijn als je niks won. Toch zijn die dingen allemaal minimaal in vergelijking met vroeger en blijft hij redelijk rustig. Gisteren hups naar de karaoke. Weer goed op voorhand afgesproken wanneer, waar enz... Ook daar waren ze weer eens niet op tijd en moesten we nog een half uur langer wachten eer we binnen mochten. Ik denk dat te laat zijn iets typisch is in onze maatschappij :-) We wisten ook niet dat er ijsjes werden verkocht en daar we dit niet hadden afgesproken, kreeg hij ook geen ijsje. Dat was ok, want we hadden dat niet afgesproken :-) We kregen allemaal het songbook voor onze neus en we bekijken hem samen. Wat zelf zingen betrof daar had hij aan getwijfeld tot op het moment zelf. Tot mijn grote verbazing, hebben we samen een liedje gebracht. Hij zong het liedje van "lief, klein konijntje" en mama deed het dansje voor iedereen voor. De hele zaal heeft meegedaan en we kregen een daverend applaus. Ik kan er nog steeds niet goed van over dat hij het gedurfd heeft. Op de koop toe, gaf hij nog een liedje op dat hij zelf wou gaan zingen. Ook dat deed hij. Fantastisch toch. Hij heeft me zelfs uitgenodigd op de dansvloer en ook daarvoor kregen we een applaus. Ik kan niemand vertellen hoe trots ik op hem ben en hoe ontroerd ik was omdat hij gisteren zo spontaan was. Na afloop zei hij zelf dat hij wel meer van die dagen zou willen zoals gisteren en dat hij zich goed voelde. Waarschijnlijk heeft de bekende omgeving en mensen hier mee een rol gespeeld. Ook de aanwezigheid van andere mensen met een handicap die meededen. Als die dat durven mama, durf ik dat ook. Eén iemand met een zware handicap, beeldde een lied uit. Zowel ik als mijn zoon, kregen het ontzettend moeilijk en de tranen stroomden over het gezicht. Het was gisteren dus een keifijne dag op een plek waar integratie zeker waar kan zijn. Fantastisch dat mensen een plek vonden en vinden waar iedereen zich goed kan voelen en we elkaar aanvaarden en steunen in ons zijn.. Bedankt NOVA...

Gisteren was de beugel klaar. Onze afspraak met de tandarts was om 9U15 en er werd ons gevraagd om stipt te zijn. Dat waren wij dan ook, alleen was het pas aan onze beurt om 10U15. Niet te begrijpen!! Een zenuwachtig kind dat mama de ganse morgen opjaagt omdat men gezegd had dat we stipt op tijd moesten zijn. In die wachtzaal begon het gezeur natuurlijk. Elke minuut werd er gezegd dat ze niet van hun woord waren, dat diegenen die afgeroepen werden, na hem moesten zijn en dat we al zolang in die wachtzaal zaten. Eindelijk aan ons. Hij mocht plaatsnemen en de assistente met de tandarts, hadden eerst nog wat te onderhandelen. Ongeduldig kijkt hij eens op van die zetel. Ik heb toen gezegd dat hij misschien nog even een dutje kon doen. Ik kon het echt niet laten. Ook mij werkt het op de zenuwen als een afspraak uiteindelijk een uur later wordt. De beugel wordt geplaatst. Op school hadden ze hem weer wijsgemaakt dat hij niet mocht slikken met die beugel in zijn mond. Gedurende de week had hij zich weer afgevraagd hoe hij dat moest klaarspelen. Weer werd van mama niet aanvaard dat hij wel mag slikken met de beugel in zijn mond. Diegenen met een beugel weten het toch beter zeker. Daar stond hij dan met een hoopje speeksel in de mond en bang vroeg hij of hij mocht slikken. Tuurlijk mocht hij slikken en opgelucht slikt hij zijn speeksel door. De stress is hem teveel eens we daar buiten zijn en hij begint al ratelend te praten. Met de beugel in zijn mond lukt het hem niet om goed te articuleren. Heel de busrit zit hij hardop te oefenen op woorden articuleren. Aan de deur van de bus hangt een spiegel en met zijn hoofd achteruit en mond wagenwijd open, staat hij op de bus zijn mond te bezichtigen. Sommige mensen op de bus beginnen te lachen, anderen zie je zich afvragen wat die gast mankeert. Het geluid dat hij maakt sinds hij die beugel in zijn mond heeft, is nu zonder ophouden. Hij lijkt wel een reuzegrote stofzuiger. De beugel wordt regelmatig uit de mond gehaald om hem te bestuderen. Ik zal dus de eerste week een reuzestofzuiger in huis hebben die woordjes herhaalt om goed te articuleren. Al bij al valt het nog wel mee. Ik had het erger verwacht.

Deze week was het tijd voor het beugelpapje. Iemand op school met een beugel, had hem al wat wijsgemaakt. Hij zou een kwartier met dat paje in zijn mond moeten zitten dat naar aardbeien proeft en zeker niet mogen slikken, omdat dat papje zeer giftig is. Vooraleer we naar de tandarts moesten, werd er elke dag herhaald wat hij gehoord had en bleef zich afvragen hoe hij dat ging volhouden en dat hij dat giftige papje dus zeker niet mocht inslikken. Of je nu zei dat dit niet zo was, speelde geen rol. Dat kind op school, droeg zijn beugel en die zou het wel weten. Eens bij de tandarts binnen, die nog steeds niet goed begreep wat autisme inhoudt(zo blijkt na het bezoek), vertelde ik wat ze hem hadden wijsgemaakt. In plaats van hem op zijn gemak te stellen, zeiden zowel de assistente als de tandarts zelf, in een poging tot grappig zijn: Ja, elk kind dat hier is geweest voor dat paje moet nadien opgenomen worden voor dat gif. Mijn zoon draaide zich naar mij met een vragende blik om hulp, klaar om van die tandartsstoel te springen. Ik denk dat ik die twee een blik heb gegooid die voor zichzelf sprak terwijl ik aan mijn zoon vertelde dat dit niet waar is en ze het bedoelden als grap. Na mij te hebben bekeken, verbeterden ze zichzelf dan ook. Hun grappig zijn was nog niet over. De tandarts zei dat het in plaats van 15 minuten, 15 tellen in zijn mond moest blijven. 15 tellen zijn 15 tellen niet waar en men telt niet op de manier van de tandarts: 1..1,5..2........2,5, hoeveel was het nu weer? Het papje smaakte naar wel hele vieze aardbeien, daar maakten ze dan geen grapje over. Wel hadden ze een discussie over hoe ze dat papje moeten bereiden. Volgens de tandarts moest ze het ene produkt tot het randje vullen en volgens haar klopte dat niet en deed ze dat altijd zo. Ook zulke discussies, zijn om je vragen over te stellen.

Het is toch wel erg, dat ze iemand met een grapje zoveel angst kunnen aanjagen. Vooraleer we bij zulke dingen binnengaan, vraag ik altijd aan hem of hij alleen wil gaan of dat hij graag heeft dat ik met hem mee binnen ga. Zijn antwoord is elke keer: Mama, ga maar mee, voor ze me weer voor de gek houden of er weer eens iets verkeerd loopt. Ik kan alleen u vertrouwen. En spijtig genoeg, is het elke keer weer goed dat ik erbij ben, om de grapjes alleen al te relativeren.