Autisme

Vanaf 09/09/2011, zal er elke vrijdag van 13u30 tot 15u30, een schildersclubke zijn in Nova.

 Iedereen kan komen schilderen naar hartelust. Op papier, canvas of karton, we krijgen het wel vol. Met acryl, aquarel of olieverf, dat speelt allemaal geen rol. Beginner, gevorderde, amateur, we gaan der veur. In een ontspannen sfeer schilderen we erop los in onze eigen stijl.Iedereen die geinteresseerd is, wees van harte welkom.

Breng uw eigen schildersbenodigdheden mee!

Reserveren en info: 03/ 259 04 20

Nova, Schijfstraat te Antwerpen

Op 04 11 2011 gaan we weer pottendraaien. Ook weer in Nova reserveren.

Weer lang geleden dat ik een blogje schreef. Bomma zijn heeft er iets mee te maken :-)

De laatste maanden school verliepen redelijk goed voor zoon buiten zijn aanvaringen met de steeds diezelfde leerkracht. Deze leerkracht verzuurde dit schooljaar voor zoonlief en was reden genoeg om tegen zijn zin naar school te gaan. De aversie tussen die twee was wederzijds, het niet begrijpen van elkaar evenzeer. Soms waren er moeilijke momenten die deze leerkracht makkelijk had kunnen oplossen maar waar de aversie al zover was dat die daar al lang geen zin meer in had. Zoon was dan weer zover dat hij niet meer wist wanneer hij iets goed deed of niet. Een hoop frustraties en ongenoegens. Enkele voorbeelden:

1)Schrijf in de agenda: Lees bladzijden 34/36.

Vraag van zoon hierop: Moeten we blz 34 en 36 dan alleen lezen of ook blz 35?

Antwoord van de leraar: Ja seg jongen, soms ben jij toch zo autistisch!

Op dat moment stelt zoon zich echt de vraag welke bladzijden er nu juist moeten gelezen worden, voelt zich ten eerste niet geholpen met dat antwoord, voelt zich aangevallen en weet nog steeds niet welke bladzijden er moeten gelezen worden.

2)Omt te helpen stelde mama een gedragskaart voor op de ouderavond. Zoonlief was daar niet blij mee omdat hij hier het gevoel kreeg dat alles zijn fout was. Na hem uitgelegd te hebben dat er niks zijn fout was maar we dit deden om hem te helpen, ging hij er mee akkoord. Deze kaart was speciaal bedoeld voor de lessen met deze leerkracht maar de enige leerkracht die deze kaart niet invulde was...jaja, die ene leerkracht.

De reactie van zoon hierop was natuurlijk ( en zeker gerechtvaardigd!) negatief.

3) Straf schrijven was er natuurlijk ook bij. Al eens een keertje ongerechtvaardigd en we weten allemaal hoe iemand met deze handicap omgaat met onrechtvaardigheid. Toch schreef hij de straf omdat mama zei de straf te maken. Straf afgegeven. Enige tijd later, als het kalf in feite al verdronken was, mocht zoon de straf overdoen omdat de komma's op sommige plaatsen er niet stonden of er geen hoofdletters waren. Van de onrechtvaardige straf die hij dan toch maakte, kwam zo een tweede straf.

Mensen die ervaring hebben met autisme weten heel goed hoe negatief deze situaties worden en kunnen zich voorstellen hoe zoon zich voelde. Voor mama ook het feit dat zoon op deze manier niks leerde maar zich oneindig onrechtvaardig behandeld voelde wat dan weer een averechtse werking had naar de gehate meester toe. Deze had beter met zoon de straf eens rustig overlopen en hem gewezen op de gemaakte fouten en het waarom ervan. Ook het feit van die gehate leerkracht geeft die les dus is dat een gehate les. In een gehate les waar je zo onzeker wordt, leer je niks meer bij. Die leerkracht kan niks meer goed doen en het negatieve gevoel wordt groter.

Als mama op de ouderavond probeert te zeggen hoe zoon zich daarbij voelde en hoe zulke situaties alleen maar negatief worden, voelt ze weer goed hoe de collegialiteit weer boven het kind gaat. Die meester geeft immers al zoveel jaren les in deze school en zal wel weten hoe hij met auti's moet omgaan. Er zal dan ook wel elk jaar een leerkracht zijn die zoon niet ligt...Inderdaad, dat laatste zal wel zijn. Alleen hangt het dan van die leerkracht af, hoe die er mee omgaat. Zoon is echt geen moeilijke petat als men hem uitleg verschaft van het hoe en het waarom straf of iets dergelijks. Hij zal dan de eerste zijn die zijn exuses aanbiedt. Verdiende straf wordt dan ook gemaakt zonder al teveel commentaar en daarbij gaat hij dan ook verkondigen dat het zijn eigen schuld was.

Ook op het rapport kon je duidelijk het verschil zien tussen de commentaren van de andere leerkrachten en die ene leerkracht. Het supernegatieve tegenover de positieven. Ook de dagelijkse commentaren in de agenda hadden nooit een positieve noot van die ene leerkracht. Ook op de eerste ouderavond kreeg ik te horen dat het voor de leerkracht nog moeilijk was om positief naar zoon te kijken. In de loop van het verdere schooljaar  nam mama contact op met de mentor van zoon en er werd beslist om een gesprek tussen zoon, leerkracht en mentor te houden. Zoon was na het gesprek bereid om nog meer zijn best te doen. Spijtig genoeg heeft het niet veel uitgehaald en bleven zoons frustraties bestaan. Deze leerkracht is alvast niet meer zijn leerkracht volgend jaar :-)

Zoon mag over naar het vierde leerjaar. De kookleerkrachten zijn het erover eens dat hij een hele enthousiaste, gemotiveerde leerling is. Nog wat werkpuntjes naar de sociale vaardigheden toe. Ze geloven in hem.

Hups naar volgend schooljaar dus. Het zal een zwaar jaar worden daar ze nog meer praktijk krijgen. Op dat gebied is men wat bezorgd naar de enkel toe.

We gaan nu genieten van een welverdiende vakantie!

 Meeste kinderen hebben vrienden, hebben een sociaal leven. Ik praat dan vooral over onze tieners. Ze gaan samen sporten, gaan samen naar de cinéma, gaan al eens iets drinken enz.

Zoon heeft dit allemaal niet. Vrienden maken was er nooit bij. Soms dacht hij dat hij een vriend had maar dan was dat alleen zo voor hem. De andere zag dat dan alleen maar om de spot met hem te drijven. Vrienden maken houdt dan ook zoveel in. Ook het gevoel van erbij te horen komt eraan te pas. Zo zagen we al een verandering van kapsel,  van houding, van muzikale voorkeur... Op zoek naar of immitatie? Diegene die gekopieerd werd, was voor hem helemaal geen vriend. Zoons verlangen om eens echt deel te nemen aan iets, ging nooit in vervulling. Zo gingen ze naar de cinéma maar nooit werd er an zoon gevraagd om eens mee te gaan. Wel de plannen in geuren en kleuren vertellen waar zoon bij zit. Een ingelicht iemand die heel goed wist wat kon en niet kon maar zoon toch de spot dreef met zoon. Ondertussen zag je zoons haar groeien... Veel vroeger was er een (vriendje), die was toch zo grappig mama. Ware het niet dat dat (vriendje) hem allerlei liet doen en zoon dan stond uit te lachen. Voor zoon was dat een zeer grappig vriendje...  Vorig schooljaar had hij weer een zogenaamd vriendje. Ook dat vriendje was weer niet koosjer. Goed dat zoon verstandig was en op tijd zag dat hij geen vriend was! Zo kan ik hier nog vele dingen vertellen over zogenaamde vriendjes.

Geen vrienden dus. Voor zoon hoeven vrienden niet, zo zegt hij. Ik merk dat hij wel vrienden zou willen maar niet weet hoe ze te maken of bang is om weer een verkeerde (vriend) tegen te komen.

Sporten is er ook niet bij want ook daar is hij het mikpunt van en zijn sportclubs te competitief zodat de trainers hem liever kwijt dan rijk zijn.( zoals we in het verleden al mochten meemaken)

 Zo wil zoon al eens graag gaan winkelen. Gaan winkelen mag hij gerust hier in de winkelstraat. Het rare is dat van de moment hij mag, hij niet meer wil omdat hij dan liever met mama gaat. Als mama dan niet mee wil dan gaat zoon ook niet.

De gekende, vertrouwde mensen daar voelt hij zich veilig. Toch niet zo raar als men weet dat deze mensen hen niet bespotten, hun best doen hem te begrijpen, hij daar zichzelf kan zijn, hij niet moet camoufleren, er geen angst moet zijn om te falen...

Zoon is een eenzaat. Volgens mij een ongewilde eenzaat. Iemand die op jonge leeftijd al mocht proeven van de armoedige geesten die graag de spot drijven met alles wat anders is.