Regels zijn er om gevolgd te worden. Toch is ook dat weer iets simpel als je regels je regels zijn voor jaren. In een nieuwe relatie merk je weer eens hoe moeilijk het is om algemene regels te hebben. Hier thuis hoef je je schoenen niet uit te doen, daar thuis ben je verplicht je schoenen uit te doen. Hier thuis was je af onder stromend water, daar mag je niet onder stromend water. Hier mag je roken, daar rook je alleen in die plaats. Zo is er nog een hele waslijst. Daar we hier en daar logeren, wordt dit in feite een hele cinéma van regels en aanpassen. Raar om te zien hoe het hier vanzelf gaat en daar moeilijk loopt. Ik begrijp maar niet hoe iemand een kameleon kan lijken.

 Dit om mijn gevoel weer te geven qua nieuwe dingen en veranderingen.

Een nieuwe relatie brengt nieuwe of andere dingen mee. Zo weet ik nu hoe alles zo gewoon was geworden voor me. Simpel naar onze supermarkt gaan al die tijd, simpel naar onze beenhouwer gaan, simpel alles gewoon zoals gewoonlijk. Niet altijd zo gewoon als ze van een verpakking veranderen of hun winkel gaan reorganiseren. Verschrikkelijk vind ik dat!

De laatste tijd kom ik dus in een andere supermarkt. Oh jee ohjee. Ik in mijn gewone doen, heb het dan nodig om die winkel eens te verkennen en laat ons zeggen, van buiten te leren. Waar staat dat, wat verkopen ze hier. Een supermarkt is dus geen supermarkt! Mijn partner daarentegen, gaat in deze supermarkt al jaar en dag, stapt daar binnen en stapt recht op het te kopen doel af. Voor mij zeer frustrerend. Ik heb het immers nodig die supermarkt te leren kennen. Mijn partner vliegt door die winkel en ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb. Ik word onzeker en boos omdat ik geen tijd krijg om die winkel te leren kennen. Mijn partner wordt boos omdat ze vlug iets wil halen in dIe winkel en ik alleen maar tijd verspil.

Ik weet dat ik alles moet visualiseren en die tijd nodig heb, krijg ik die tijd niet dan voel ik me opgejaagd, krijg ik stress. Mijn partner krijgt dan stress van mijn langdurig in een winkel hangen.

Ik merk nu heel hard bij mezelf dat ik alles moet zien. Elk onderdeeltje wil ik van iets weten. Neem nu Ikea. Een zetel die je graag ziet? Ja, maar hoe zit die, uit welk materiaal is die, wat is de prijs, welke kleuren bestaan er in enz... Ik vergelijk nog even de andere zetels en dan moet ik kiezen. Pft. Mijn partner vindt iets mooi en hups de keuze is gemaakt.

Besluit: naar de winkel gaan is irritatie van beide kanten.

Hups, wij naar Ikea. Eens daar wat rondgelopen, begon het buikje te rommelen. We gaan dus wat eten in Ikea. Wreed vervelend zo een zelfbediening. Ik kom daar binnen en wordt onzeker. Wat kan je allemaal nuttigen, waar staat dit en waar staat dat. Je zou zeggen, neem een plateau en schuif maar aan, alles staat en komt er wel vanzelf. Alleen al de grote rij mensen voor mij bezorgen me stress. Ze staan overal voor en plots sta je dan aan het warme eten zonder dat je weet wat je allemaal kan krijgen. Zweedse balletjes dan maar, het eerste wat ik tegenkom. Aan de kassa vraag ik nog een kopje koffie. Ah, je moest een tas nemen. Er was onderweg aan die lopende band echter geen tas te vinden. Met een gebaar in de lucht zegt men dat ik DAAR dan een tas moet nemen. Ik weet niet waar DAAR is, loop even terug en vind maar geen tas. De rij wachtenden aan de kassa achter mij wordt ongeduldig en ik hoor hen zuchten en zie gezichten trekken. Ondertussen staan er al meerdere mensen DAAR te roepen maar ik vind die tassen DAAR niet. Ik voel me boos worden en heb al geen zin meer in koffie. Uiteindelijk raak ik dan toch aan een tas. Iedereen trekt gezichten en heeft commentaar, mijn Zweedse balletjes zijn ondertussen niet zo warm meer. Ik haat zelfbedieningen!! Ze zijn me niet duidelijk genoeg, te druk en te zenuwslopend.